Και όλοι κοιτάμε την ευκολία μας… το φεύγα! -.-
“Αυριο” μου ελεγες”αυριο”…”κανε υπομονη”…μου ελεγες “αυριο”…
και περιμενοντας τα δικα σου αυριο…εχασα εγω…ολα μου τα σημερα..” – (via shmadi-sthn-psyxh)
και περιμενοντας τα δικα σου αυριο…εχασα εγω…ολα μου τα σημερα..” – (via shmadi-sthn-psyxh)
“Τα έχετε μπερδέψει λίγο. Η ελπίδα δεν πεθαίνει τελευταία. Η ελπίδα πεθαίνει πρώτη πρώτη. Η επιμονή, η τρέλα και το κατά πόσο είσαι διατεθειμένος να ρισκάρεις ό,τι έχεις και δεν έχεις αυτά ΝΑΙ πεθαίνουν τελευταία.”
– (via aintitheniel)
“
“…. και συνήθως σκοτώνουμε το παρόν με το φόβο ή την τύψη
μα πιο πολύ με τ’ όνειρο….”
Τ. Λειβαδίτης
” – (via paraksenhpoueinaihzwh)“Να ξεκαθαρίσουμε κάτι όσες περιμένετε τον πρίγκιπα/καγκούρα πάνω στο μηχανάκι,που θα σας αγαπάει,θα σας πηγαίνει βόλτα,θα είναι ρομαντίκος,θα σας έχει ολοι την ώρα αγκαλία και θα σας φιλάει,θα σας πηγαίνει σπίτι και θα περιμένει να μπείτε μέσα,στου Αγιου Βαλεντίνου θα σας φέρει λουλούδια&σοκολατάκια και θα σας βγάλει για φαί,που θα σας χαρίζει την addidas,fox και πάει λέγοντας ζακέτες του..εγώ..
Εγώ περιμένω τον κάφρο με τα πόδια που θα με περιμένει στην πλατεία,που θα φοράει φόρμα,που θα με σεβαστεί και επείτα θα μ’αγαπήσει,που θα είναι λίγο ψηλοτέρος μου και θα πρέπει να σηκώνομαι μύτες για να τον φτάσω,που αντί να με πηγαίνει σε μέρη που θα χει πρόσβαση το μηχανάκι και θα ναι ερημίκα να την βγάζουμε σε πάρκα,να καβαλάμε σχολεία,που θα μου μάθει να αγαπήσω τον εαυτό μου γιατί αυτός αυτό θα αγαπάει σε μένα,που αντί για βόλτες θα με πηγαίνει σε underground σκηνίκα,που θα με πηγαίνει σπίτι και θα ανεβαίνει πάνω να χερετίσει την μάνα μου,που θα συνδίαζει καφρίλα με ρομαντίσμο,που δεν θα μάστε ολοι την ώρα αγκαλία,που θα τσακώνομαστε για ηλίθιους λόγους μέχρι να με κολλήσει στον τοίχο απο τα νεύρα του,που όταν θα μάστε εξώ θα μάστε περισσότερο σαν φίλοι παρα σαν ζευγάρι…
ΕΓΩ ΑΥΤΟΝ ΠΕΡΙΜΕΝΩ…!” – (via seagapisa)
Εγώ περιμένω τον κάφρο με τα πόδια που θα με περιμένει στην πλατεία,που θα φοράει φόρμα,που θα με σεβαστεί και επείτα θα μ’αγαπήσει,που θα είναι λίγο ψηλοτέρος μου και θα πρέπει να σηκώνομαι μύτες για να τον φτάσω,που αντί να με πηγαίνει σε μέρη που θα χει πρόσβαση το μηχανάκι και θα ναι ερημίκα να την βγάζουμε σε πάρκα,να καβαλάμε σχολεία,που θα μου μάθει να αγαπήσω τον εαυτό μου γιατί αυτός αυτό θα αγαπάει σε μένα,που αντί για βόλτες θα με πηγαίνει σε underground σκηνίκα,που θα με πηγαίνει σπίτι και θα ανεβαίνει πάνω να χερετίσει την μάνα μου,που θα συνδίαζει καφρίλα με ρομαντίσμο,που δεν θα μάστε ολοι την ώρα αγκαλία,που θα τσακώνομαστε για ηλίθιους λόγους μέχρι να με κολλήσει στον τοίχο απο τα νεύρα του,που όταν θα μάστε εξώ θα μάστε περισσότερο σαν φίλοι παρα σαν ζευγάρι…
ΕΓΩ ΑΥΤΟΝ ΠΕΡΙΜΕΝΩ…!” – (via seagapisa)
Γένεσις
“…ύστερα γίναμε δύο
ύστερα γίναμε ξαφνικά δύο…
…φιληθήκαμε
φιληθήκαμε,
και άρχισε να σκοτώνει ο ένας …τον άλλον”Τάσος Λειβαδίτης
